Przejdź do treści

Poradnik

Cytat bez numeru strony w APA 7. Jak wskazać miejsce w tekście lub nagraniu?

Czytnik i otwarta książka z papierowymi zakładkami

Otwórz tę wersję źródła, z której przepisałeś cytat. Jeśli ma własną paginację, użyj numeru strony z tego wydania. W tekście bez stron wybierz numer akapitu, nazwę sekcji albo oba oznaczenia. Przy nagraniu przewiń do pierwszych przytoczonych słów i zapisz ich czas, np. (Nowak, 2024, 4:18). W APA 7 autor i rok pozwalają odnaleźć publikację, a lokalizator pokazuje, gdzie w niej szukać cytatu. Jeśli źródło nie ma autora, odsyłacz zaczyna się od tytułu w formie przewidzianej w APA.

To samo opracowanie może mieć wersję na stronie internetowej, z nagłówkami i akapitami, oraz numerowany PDF. Zdarza się też, że pasek czytnika pokazuje kartę 12 z 18, a pod tekstem widnieje 109. W odsyłaczu użyj numeracji przypisanej do wydania, które opisujesz w bibliografii. Tak samo postąp z akapitem i znacznikiem czasu. Czytelnik powinien móc odtworzyć drogę od wpisu w spisie do przytoczonych słów.

Przykłady używają angielskich oznaczeń APA 7, takich jak p., pp., para., paras. i section. Jeśli instrukcja Twojego programu podaje ich polskie odpowiedniki, stosuj ją konsekwentnie. Nazwiska, publikacje i cytaty w ćwiczeniu są fikcyjne.

Z jakiej strony pochodzi cytat?

Zacznij przy zdaniu, które chcesz przytoczyć. W artykule czasopisma numer bywa w narożniku, w stopce albo przy tytule bieżącego działu. Porównaj stronę wcześniejszą i następną. Oznaczenie raportu, numer rozdziału i rok wydania potrafią przyciągać uwagę równie skutecznie jak paginacja. Dopiero sąsiednie strony pozwalają sprawdzić, czy numer rzeczywiście postępuje. Jeśli cytat przechodzi przez granicę stron, zanotuj obie, dopóki widzisz cały fragment.

Numer w stopce różni się od numeru w czytniku

Pasek aplikacji zwykle liczy karty PDF-u, także okładkę i spis treści. Tymczasem w osobnym pliku z czasopisma pierwsza strona artykułu może mieć numer 105, bo numeracja jest wspólna dla całego zeszytu. Jeśli pod przytoczonym zdaniem widzisz numer 109, wpisz p. 109. Licznik 5/12 może pomóc Ci wrócić do tego pliku, ale czytelnik może mieć cały zeszyt lub inny wyciąg z tego samego wydania.

Sprawdź też, co poprzedza właściwy tekst. Repozytorium mogło dodać kartę z informacją o pliku. Przed głównym rozdziałem raport może z kolei mieć strony oznaczone cyframi rzymskimi. Jeśli cytat pochodzi ze strony iv, zachowaj p. iv. Nawet gdy pobierzesz osobno przedmowę lub fragment książki, numer z wydania pozwoli odnaleźć tekst także w całości.

Jeżeli aplikacja pokazuje tylko jeden numer, sprawdź, czy wydawca przypisał plikowi numery stron. Część plików ma etykiety odpowiadające paginacji wydania, chociaż pod tekstem niczego nie nadrukowano. Czytnik może pokazywać obok etykiety fizyczny indeks karty. Paginację da się czasem potwierdzić w spisie treści albo przy sąsiednich stronach. Przy skanie bez wiarygodnej numeracji lub własnym eksporcie strony internetowej użyj rozpoznawalnego nagłówka bądź akapitu. Numer karty możesz dopisać w notatce do własnego pliku.

Oznaczenie e1493 również warto obejrzeć w kontekście. Jeżeli widnieje w spisie przy tytule i pozostaje wspólne dla całej publikacji, może być identyfikatorem artykułu. Trafia do opisu bibliograficznego zgodnie z typem źródła. Jeżeli po e221 jest e222 i kolejne strony mają dalsze numery, masz do czynienia z paginacją. O tym, czego dotyczy oznaczenie, decyduje sposób użycia w wydaniu.

Na stronie jest inny tekst niż w PDF-ie

Jeśli dokładnie te same słowa można znaleźć w paginowanym PDF-ie tej samej edycji, da się użyć strony tej publikacji. Otwórz obie wersje i porównaj tytuł, autorów, datę oraz całe przytoczenie. Szczególną uwagę zwróć na pliki, które wydawca nazywa maszynopisem, wstępną wersją, tłumaczeniem albo nowym wydaniem. Mogą mieć własną paginację, a nawet inne brzmienie tego samego ustalenia.

Załóżmy, że raport jest dostępny jako PDF z maja, a na stronie w sierpniu dopisano jedno zdanie. Jeżeli chcesz przytoczyć właśnie to zdanie, wskaż aktualniejszą wersję i użyj lokalizatora, który do niej pasuje. Numer z majowego raportu może prowadzić do opisu tego samego tematu, ale cytowanych słów tam nie będzie. W notatkach warto zachować obie daty, zwłaszcza jeśli praca porównuje stanowisko przed aktualizacją i po niej.

Cytat przechodzi na następną stronę lub znajduje się przy rysunku

Gdy cytat zaczyna się na stronie 34 i kończy na 35, angielski zapis APA to pp. 34–35. Jedną stronę oznaczysz p. 34. Przy odrębnych stronach angielski wzór daje przecinek między numerami. Spójrz przy tym na spis bibliograficzny. Zapis 31–48 może określać cały artykuł w zeszycie. Przy cytacie potrzebny jest węższy zakres, w którym rzeczywiście znajdują się przytoczone słowa.

W materiale bez stron można napotkać podpis pod ilustracją lub pojedynczy punkt. APA 7 w §8.13 wymienia również nazwane części, takie jak rysunki i slajdy. „Podpis pod rysunkiem 2” może czytelniej prowadzić do wypowiedzi niż liczba akapitów od początku długiej publikacji. Określ, czy odnosisz się do tekstu podpisu, czy do samego rysunku. Jeżeli odtwarzasz ilustrację, trzeba osobno sprawdzić reguły dotyczące jej wykorzystania.

Jak wskazać akapit w tekście bez numerów stron?

Na krótkiej stronie wystarczy często numer akapitu. Jeśli wydawca numeruje akapity, użyj jego oznaczenia. W innym przypadku policz bloki właściwego tekstu. Pomiń menu, reklamy, boks powiązanych treści i same nagłówki. Po zmianie szerokości strony pojawi się więcej lub mniej wierszy, ale wciąż możesz odliczyć kolejne rzeczywiste akapity.

Od którego miejsca zacząć liczyć?

Akapit widoczny w trzech liniach na dużym ekranie może mieć sześć linii na telefonie. W obu przypadkach liczysz go raz. Jeśli lead jest pierwszym akapitem publikacji, uwzględnij go, gdy liczysz od początku. Czasem układ strony słabo pokazuje granicę między leadem a tekstem. Wtedy poszukaj sekcji, którą otwiera osobny nagłówek. Druga osoba zacznie w tym miejscu niezależnie od wielkości ekranu.

Jeżeli cytat jest w trzecim akapicie krótkiego tekstu bez śródtytułów, możesz napisać (Kowal, 2024, para. 3). Poproś drugą osobę o odnalezienie miejsca. Bywa, że część strony wymaga przełączenia karty lub rozwinięcia odpowiedzi. W takim przypadku przyda się także nazwa tej części. W notatce roboczej zachowaj początek akapitu. Jeśli wydawca dopisze nowy blok tekstu wyżej, zobaczysz, że dawne para. 3 może dziś wskazywać inne miejsce.

Każde przejście do nowego wiersza wygląda inaczej w zależności od materiału. Adres i podpis w liście mogą mieć układ kilku linii. W wywiadzie pytania mogą pełnić funkcję nagłówków, a cytat należeć do odpowiedzi jednej osoby. Nazwa pytania albo oznaczenie użyte przez wydawcę może prowadzić do tekstu szybciej niż samo liczenie. Sprawdź, czy na tej podstawie ktoś inny potrafi wskazać te same słowa.

Kiedy można poprzestać na nagłówku?

Jeśli sekcja jest krótka, a jej nazwa występuje w publikacji raz, często wystarczy pełny nagłówek. (Kowal, 2024, Terminy konsultacji section) wskazuje krótką sekcję zatytułowaną „Terminy konsultacji”. Czytelnik może znaleźć ją w spisie lub wyszukać w tekście. Na stronie dostępnej w kilku językach zachowaj postać nagłówka z tej wersji, z której cytujesz. W notatce możesz mieć tłumaczenie, lecz w angielskiej publikacji własna polska nazwa może się nie wyszukać.

Długi nagłówek można skrócić do rozpoznawalnych słów i ująć je w cudzysłów. Sekcja „Przygotowanie do konsultacji zdalnej w pierwszych tygodniach studiów i zgłaszanie spraw pilnych” daje zapis (Kowal, 2024, „Przygotowanie do konsultacji zdalnej” section). Ważne, żeby początek nie pasował do dwóch zakładek równie dobrze. Jeśli tytuły są podobne, zostaw dłuższy skrót lub znajdź dokładniej nazwaną sekcję ze stosownym akapitem.

Długi rozdział. Podaj sekcję i akapit

W rozbudowanej sekcji nazwa pozwoli znaleźć początek, a numer akapitu skróci dalsze szukanie. Czwarty akapit pod „Przygotowaniem do konsultacji zdalnej…” oznaczysz (Kowal, 2024, „Przygotowanie do konsultacji zdalnej” section, para. 4). Liczysz od pierwszego akapitu po tym nagłówku. Jeśli sekcja dzieli się na kilka nazwanych części, możesz wskazać najbliższy nagłówek, który nadal jednoznacznie prowadzi do cytatu.

Dwa kolejne akapity w jednym ciągłym przytoczeniu można oznaczyć paras. 3–4. Kiedy cytujesz dwa krótkie zdania o różnych sprawach we własnych oddzielnych akapitach, przy każdym da się podać osobne miejsce. Obszerny zakres dla jednego zdania daje mało wskazówek. Najlepiej wybrać taki, który rzeczywiście obejmuje potrzebny fragment.

Gdzie szukać miejsca cytatu w e-booku i w nagraniu?

Czy czytnik pokazuje stronę wydania?

E-book może mieć przypisane strony, tak jak książka papierowa. W PDF-ie bywają nadrukowane, a w czytniku innego formatu mogą pochodzić z mapowania do określonego wydania druku. Jeśli potwierdzisz zgodność wersji i takiego oznaczenia, użyj go jak numeru strony. Jeżeli na ekranie widzisz to samo zdanie, ale porównujesz dwa wydania z różnych lat, sprawdź, czy paginacja rzeczywiście jest wspólna.

Spróbuj powiększyć czcionkę albo obrócić ekran. Jeśli liczba ekranów do końca rozdziału się zmienia, aplikacja na nowo układa tekst. To wskazówka, że widoczny licznik może zależeć od ustawień. Dopiero opis czytnika i wydania pokaże, czy konkretna liczba jest stroną, pozycją w treści czy procentem przeczytanej książki. Niektóre aplikacje wyświetlają kilka tych wartości obok siebie.

APA Style wskazuje, żeby w odsyłaczach nie używać numeru Kindle location. Gdy wydanie przypisuje strony, korzystaj ze stron. W pozostałych przypadkach wybierz nazwę części, nagłówek, akapit albo ich połączenie. W notatce możesz zachować „Loc 1543”, a w pracy podać (Sowa, 2022, Przekazywanie spraw section, para. 2). Sprawdź, czy w wydaniu opisanym w bibliografii sekcja rzeczywiście nosi tę nazwę.

Czasem ten sam nagłówek pojawia się w więcej niż jednym rozdziale. Jeśli dwa rozdziały zawierają „Zasady przekazywania spraw”, dodaj element, po którym je odróżnisz, na przykład nazwę nadrzędnej części albo numer rozdziału. Sam drugi akapit może występować w obu miejscach. Jeśli czytasz przekład, sprawdź również, z którego wydania bierzesz brzmienie. Numer z pierwowzoru może prowadzić do innego tekstu i innego układu stron.

Nagranie. Gdzie zaczynają się przytoczone słowa?

W cytacie z materiału audio lub wideo podaj moment początku przytoczenia. Jeśli zdanie zaczyna się po czterech minutach i osiemnastu sekundach, wpisz 4:18. Jeśli przytaczasz tylko drugą część zdania, znajdź początek tej części. Godzinę, minuty i sekundy możesz oznaczyć na przykład 1:30:40. Liczy się czas widoczny na osi odtwarzacza także wtedy, gdy słuchasz szybciej. W roboczej notatce możesz dodatkowo zachować znacznik końca, żeby szybko odsłuchać całe przytoczenie.

Cofnij nagranie o kilka sekund. Odtwarzacz mógł ustawić Cię przy powitaniu lub wejściu do rozdziału. Odsłuchaj fragment i zatrzymaj się tam, gdzie pada pierwszy cytowany wyraz. Jeśli występuje o 4:18, a ostatnie słowo o 4:24, w nawiasie wystarczy 4:18. Przy krótkim przytoczeniu dobry znacznik prowadzi niemal od razu do słów, które odbiorca widzi przed nawiasem.

A kto trafia do odsyłacza, jeśli w odcinku mówi gość? W zdaniu możesz nazwać osobę mówiącą. Autora źródła w nawiasie i bibliografii ustal zgodnie z formatem materiału. Na przykład „Gościni odcinka Anna Nowak mówi…” może poprzedzać odsyłacz z nazwą organizacji, rokiem i czasem, jeśli w zapisie dla tego nagrania autorem jest organizacja. W przypadku głosów uczestników nagranych we własnym badaniu obowiązuje osobna reguła opisania wypowiedzi i ochrony tożsamości. Tu zajmujemy się opublikowanymi materiałami źródłowymi.

Pełne nagranie, krótszy klip i transkrypcja

Ta sama wypowiedź może mieć dwa czasy w pełnym odcinku i w pięciominutowym klipie. Spójrz, który otworzy czytelnik, korzystając z Twojej bibliografii. Przetestuj czas w tej wersji. Przy odtwarzaczu, który automatycznie nakłada reklamy, warto poszukać publikacji ze stałą osią, na przykład wersji udostępnionej bez dynamicznego wstępu. Jeżeli po skoku o 4:18 trafiasz w środek albo na koniec zdania, otwórz źródło tak, jak zrobiłby to ktoś czytający pracę.

Oficjalna transkrypcja może mieć własny tytuł i datę. Gdy cytujesz ją jako osobną publikację, zastosuj lokalizator tekstowy. Jeśli cytujesz nagranie i korzystasz z napisów, porównaj je z tym, co słychać. Automatyczny zapis potrafi przekręcić nazwisko lub zgubić krótkie słowo. Przy analizie jednej wypowiedzi taka zmiana może mieć znaczenie. Jeśli przedmiotem pracy jest właśnie różnica między nagraniem a transkrypcją, podaj osobno oba źródła i miejsce w każdym z nich.

Cztery materiały Alicji. Jak z każdego zrobić sprawdzalny odsyłacz?

Alicja pisze o przygotowaniu studentów do konsultacji zdalnych. Korzysta z poradnika na stronie, raportu w PDF-ie, nagrania szkolenia i e-booka. Chce sprawdzić cztery zdania, na które powołuje się w rozdziale. Każde może być ważne dla jej argumentu, ale w każdym źródle do cytatu prowadzi inna droga. Osoby, publikacje i treść przykładów są wymyślone.

Krok 1. Policz akapity pod nagłówkiem strony

W poradniku Karoliny Kowal „Jak przygotować się do konsultacji zdalnej” Alicja wybiera część „Przygotowanie do konsultacji zdalnej w pierwszych tygodniach studiów i zgłaszanie spraw pilnych”. Strona nie ma numerów. Obok treści widać baner zapisów i panel z linkami. Alicja zaczyna liczyć od pierwszego bloku po nagłówku i uwzględnia wyłącznie akapity poradnika. Poniżej są cztery kolejne akapity sekcji, bez numeracji. To zdanie wprowadzające znajduje się poza ćwiczeniowym źródłem.

Zarezerwuj termin w kalendarzu i sprawdź tryb spotkania.

Jeśli rozmawiasz o zadaniu, przygotuj jego treść i swój dotychczasowy szkic.

Przed spotkaniem zdecyduj, którą część materiału chcesz omówić w pierwszej kolejności.

Prześlij jedno pytanie, na które chcesz dostać odpowiedź.

Alicja wykorzystuje ostatnie zdanie, pisząc o języku rekomendacji. Jej zapis brzmi „Prześlij jedno pytanie, na które chcesz dostać odpowiedź” (Kowal, 2024, „Przygotowanie do konsultacji zdalnej” section, para. 4). W bibliografii opisuje całą stronę. Skrót nazwy kieruje do sekcji, a numer do konkretnego akapitu. Dla siebie zachowuje też pełny nagłówek i pierwsze słowa cytatu.

W szkicu mogło wcześniej zostać zdanie „Poradnik zaleca przygotowanie kilku pytań”. Po otwarciu źródła Alicja widzi, że czwarty akapit mówi o jednym pytaniu. Drugi dotyczy przygotowania treści zadania i szkicu. Rozróżnienie pomaga poprawić zarówno odsyłacz, jak i zdanie w rozdziale. Po zmianie druga osoba może zobaczyć dokładnie to zalecenie, które uzasadnia nową wersję akapitu.

Krok 2. Znajdź numer wydania w PDF-ie

W raporcie Adama Sarny „Konsultacje dla studentów pierwszego roku” z 2023 r. przed tekstem są okładka, karta instytucji i spis. Na dwunastej karcie Alicja zaznacza zdanie „Zgłoszenia z określonym pytaniem łatwiej przypisać do terminu konsultacji”. W stopce jest 9, a na sąsiednich stronach 8 i 10. Stąd zapis „Zgłoszenia z określonym pytaniem łatwiej przypisać do terminu konsultacji” (Sarna, 2023, p. 9).

Licznik 12/20 zostaje w notatce, bo w tym czytniku pomaga wrócić do fragmentu. Gdy ktoś otworzy papierowy egzemplarz, szuka strony 9. Przy wcześniejszej wersji raportu może na tej stronie zobaczyć coś innego. Dlatego Alicja sprawdza datę, tytuł i brzmienie cytatu w pliku, a w opisie podaje dane właśnie tej edycji.

Jeśli przytoczenie zacznie się w ostatnim wierszu strony 9 i skończy na stronie 10, odsyłacz rozszerzy się do pp. 9–10. Opis miejsca na dole strony nie jest potrzebny, kiedy numery pozwalają znaleźć obie części cytatu. Gdyby źródło tej samej wypowiedzi było broszurą bez paginacji, Alicja mogłaby sprawdzić nagłówek „Organizacja zapisów” i numer akapitu pod nim.

Krok 3. Sprawdź czas przy pierwszych słowach cytatu

W szkoleniu Joanny Nowak „Pierwsze pięć minut konsultacji” Alicja słyszy „Zacznij od pokazania miejsca, w którym utkwiłeś”. W wersji z 2024 r. to przytoczenie trwa od 4:18 do 4:22. Rozdział nagrania „Przygotowanie rozmowy” otwiera się o 4:00, ale wcześniej autorka mówi o czymś innym. Skok do 4:18 prowadzi do początku przytoczonych słów.

W zdaniu z nazwiskiem Alicja zapisuje: Nowak (2024) radzi: „Zacznij od pokazania miejsca, w którym utkwiłeś” (4:18). Przy drugim układzie nazwisko, rok i czas pojawiają się razem: „Zacznij od pokazania miejsca, w którym utkwiłeś” (Nowak, 2024, 4:18). Opis nagrania w bibliografii powinien wskazywać tę wersję szkolenia. Czas końca Alicja zachowuje dla siebie, dzięki czemu podczas korekty może szybko przesłuchać cały fragment.

Później trafia na krótszy klip z tym samym zdaniem o 0:25. Jej odsyłacz nadal prowadzi do pełnego szkolenia, więc zostawia 4:18. Jeśli zdecyduje się powołać na klip, wróci do jego daty i tytułu oraz sprawdzi, o której padają pierwsze słowa. Będzie też mogła sprawdzić, czy krótsza wersja pozostawia dość kontekstu do interpretacji.

Krok 4. W e-booku znajdź część i akapit

W książce Piotra Sowy „Przekazywanie spraw na uczelni” przy właściwym zdaniu aplikacja pokazuje „Loc 1543” i ekran 21 w rozdziale. Po powiększeniu tekstu Alicja widzi ekran 28. Rozdział nie ma stałych stron. W sekcji „Przekazywanie spraw” odlicza drugi akapit i znajduje „Notatka powinna wskazywać osobę odpowiedzialną za następny krok”. W odsyłaczu pojawia się (Sowa, 2022, Przekazywanie spraw section, para. 2).

Alicja zauważa podobny nagłówek wcześniej w tej samej książce. Porównuje oba miejsca. Gdyby nazwy były identyczne, dodałaby numer lub nazwę nadrzędnego rozdziału. Chce, żeby ktoś z inną czcionką albo czytnikiem doszedł do tych samych słów. „Loc 1543” może przyspieszyć jej pracę w aplikacji, więc zachowuje tę informację w prywatnej notatce.

Krok 5. Poproś drugą osobę o sprawdzenie

Alicja przekazuje znajomemu cztery cytaty i odpowiadające im opisy bibliograficzne. Prosi o znalezienie pierwszych słów każdego przytoczenia i wskazanie otwartej wersji. W raporcie znajomy szuka strony 9. W szkoleniu wybiera 4:18. Na stronie HTML odczytuje skrócony nagłówek i liczy cztery akapity od początku sekcji. W e-booku otwiera nazwaną część i przechodzi do drugiego akapitu.

Jeśli próba się nie uda, przydaje się jedno pytanie. W którym miejscu trzeba było zgadywać? Czytelnik mógł otworzyć inną publikację o podobnym tytule albo klip zamiast pełnego odcinka. Może również znaleźć właściwą stronę, ale trafić na dwie sekcje o tym samym nagłówku. W pierwszym przypadku Alicja zajrzy do bibliografii. W drugim poprawi lokalizator. O błędzie decyduje droga do cytatu, której nie widać na pierwszy rzut oka z samego nawiasu.

W notatce Alicja zachowuje metadane, hasło o treści, lokalizator i użyte zdanie. Dla raportu zapisuje „Sarna / organizacja zgłoszeń / s. 9, karta 12 pliku / Zgłoszenia z określonym pytaniem…”. Dla nagrania „Nowak / pełne szkolenie / 4:18, koniec 4:22 / Zacznij od pokazania…”. Gdy po uwagach skoryguje odsyłacze, po tych hasłach pozna, które źródło zamieniła oraz który cytat trzeba sprawdzić ponownie.

Gdzie umieścić lokalizator przy cytacie i parafrazie?

Cytat krótszy niż 40 słów włącz do zdania i ujmij w cudzysłów. Jeśli podajesz wszystkie informacje po cytacie, umieść w nawiasie autora, rok i lokalizator. Gdy nazwisko i rok są już częścią zdania, po cudzysłowie wpisz w nawiasie tylko miejsce. Jeżeli odsyłacz zamyka zdanie, kropka kończąca zdanie pojawia się po nawiasie. W polskim tekście zachowaj kształt cudzysłowów i skróty wymagane dla pracy.

Cytat od 40 słów zaczyna się w osobnym bloku

Dłuższy cytat dostaje własny wiersz i wcięcie, bez zewnętrznego cudzysłowu. Ścisły format APA przewiduje pół cala, czyli około 1,27 cm. Przy cytacie blokowym końcowa interpunkcja przytoczenia jest przed nawiasem z odsyłaczem. Jeśli nazwisko i rok podano w zdaniu wprowadzającym, po tekście zostaje nawias z miejscem. W zapisie nawiasowym trafiają tam wszystkie trzy informacje.

Poniżej trzy zdania z fikcyjnego poradnika. W Wordzie można je wprowadzić jako osobny blok z wcięciem zgodnym z wymaganiami pracy.

Przed spotkaniem zapisz pytanie, na które chcesz uzyskać odpowiedź, i wybierz fragment dokumentu potrzebny do rozmowy. Jeśli konsultacja dotyczy wersji roboczej, zaznacz miejsce zawierające Twoją wątpliwość i zabierz poprzednią wersję. Prowadzący powinien móc sprawdzić, która zmiana była już omawiana na wcześniejszym spotkaniu. (Kowal, 2024, Materiały na pierwsze spotkanie section, para. 2)

Jeśli wzór pracy ma styl cytatu blokowego, możesz go użyć do zachowania wcięcia. Po zmianie stron skontroluj zakończenie przytoczenia i jego odsyłacz. Gdy materiał pochodzi z dwóch kolejnych akapitów, podaj zakres, jeśli pomoże odszukać obie części, i oddaj rzeczywisty podział w przytoczeniu. Próg 40 słów rozstrzyga o zapisie. Długość cytatu wybierasz według tego, ile tekstu potrzebujesz do własnej analizy.

Co zrobić, gdy przytaczasz sens własnymi słowami?

W parafrazie wpisz autora i rok. APA 7 pozwala dodać stronę albo akapit, gdy to pomoże czytelnikowi, chociaż przy parafrazie lokalizator jest opcjonalny. W przykładzie może to brzmieć „Kowal (2024) proponuje, by jeszcze przed konsultacją wybrać jedną kwestię do omówienia”. Przy krótkiej stronie czytelnik znajdzie tę poradę szybko. W długim rozdziale o różnych rodzajach spotkań akapit lub sekcja ułatwi dotarcie do wskazanego zalecenia.

Zdanie „Prześlij jedno pytanie, na które chcesz dostać odpowiedź” pozwala omawiać sposób, w jaki autorka zwraca się do odbiorcy. Przy zdaniu „Autorka sugeruje przesłanie przed spotkaniem jednej kwestii do omówienia” przywołujesz treść zalecenia w swoim wywodzie. Jeżeli z obszernego materiału chcesz wybrać tylko najważniejsze fakty, pomaga rozróżnienie, czym różnią się cytat, parafraza i streszczenie.

Jeśli w kilku zdaniach omawiasz jedną myśl ze źródła, pokaż, gdzie to omówienie się zaczyna i kiedy przechodzisz do własnego wniosku lub innej publikacji. Dodaj odsyłacz przy pierwszej wzmiance i ponownie tam, gdzie zmiana akapitu albo źródła mogłaby zmylić czytelnika. Jeżeli w samym środku parafrazy przytaczasz dokładne brzmienie trzech kluczowych słów, ujmij je w cudzysłów i wskaż miejsce. Czasem dla analizy istotne jest jedno cudze sformułowanie, nawet gdy całą resztę omawiasz własnymi słowami.

Co, jeśli źródło ma wersy lub znasz tylko podgląd?

W tekstach z powszechnie przyjętą numeracją części można posłużyć się wersetem, rozdziałem albo wersem. APA §8.28 wymienia też akt, scenę i wersy w dramacie. Są przydatne, jeśli numeracja jest wspólna dla różnych wydań. W bibliografii dopilnuj opisu edycji i tłumaczenia. Gdy cytat pochodzi ze wstępu redaktora, sprawdź natomiast, gdzie znajduje się we wstępie konkretnego wydania.

Podgląd wyszukiwarki potrafi urwać zdanie albo złączyć słowa z różnych miejsc. Zanim zaczniesz cytować, przejdź do pełnej wersji. Jeżeli nie widziałeś oryginału, a znasz wypowiedź z innej publikacji, wskaż faktycznie przeczytane źródło zgodnie z regułą cytowania pośredniego. Strona podana przez inną osobę może pomóc w poszukiwaniu oryginału. Sama nie pozwala potwierdzić brzmienia.

Jeżeli poradnik internetowy zaktualizowano, porównaj brzmienie z datą i wersją opisaną w pracy. Jeśli dostępna jest wiarygodna zachowana wersja, sprawdź w niej słowa i opisz ją zgodnie z przyjętym stylem. Przy cytacie przepisanym wcześniej do notatki bez tytułu i adresu zacznij od ustalenia, co to za publikacja. Dopiero po jej otwarciu da się uzupełnić miejsce i sprawdzić, jak zdanie brzmiało w kontekście.

Jak sprawdzić odsyłacze przed oddaniem tekstu?

Wybierz rozdział z kilkoma typami źródeł. Zacznij od jednego odsyłacza i wypróbuj drogę czytelnika. Odczytaj autora i rok, dopasuj opis w bibliografii, otwórz właściwą wersję i przejdź do wskazanego miejsca. Porównaj pierwsze i ostatnie słowa. Jeśli cytat ma uzasadniać Twój wniosek, przeczytaj zdanie obok. Różnica między instrukcją planowanego badania a relacją z jego wyników może zmienić znaczenie całego akapitu, choć oba fragmenty dotyczą tego samego zadania.

Przy cytacie, do którego musisz wrócić, zapisz kilka danych.

  • Źródło i wersja. Autor, rok, tytuł i konkretne wydanie, na przykład pełne szkolenie lub raport udostępniony w maju.
  • Miejsce. Numer strony wydawcy, numer akapitu pod podanym nagłówkiem albo początek wypowiedzi w nagraniu.
  • Brzmienie. Zapisz pierwsze i ostatnie słowa. Jeśli trzeba, podaj obie strony lub zaznacz, czy przytoczenie stanowi jeden ciąg.
  • Rola w pracy. Możesz przytoczyć definicję, porównać dwa sformułowania albo przedstawić myśl własnymi słowami. Zapisz, do czego w tym miejscu służy źródło.
  • Kontrola. Zaznacz, czy drugi czytelnik dotarł do tego samego miejsca na podstawie odsyłacza i wpisu w bibliografii.

W wygenerowanym pliku obejrzyj krótki cytat i blok, zwłaszcza gdy ich lokalizatory wstawiałeś ręcznie. Sprawdź też, czy w spisie nie utworzono odrębnego wpisu dla sekcji, podczas gdy odsyłacz dotyczy części całej strony lub książki. Po korekcie tych fragmentów możesz skorzystać z listy do sprawdzenia przypisów i bibliografii całego licencjatu.

Lista do ostatniej lektury

  • Sprawdzam, czy przytaczam dokładne słowa, czy omawiam ich sens.
  • Rozpoznaję paginację wydania i potrafię ją odróżnić od indeksu karty czytnika.
  • Przy akapicie wiem, od którego miejsca zaczyna się liczenie. W razie potrzeby podaję sekcję.
  • Skrócony nagłówek jest rozpoznawalny i ujęty w cudzysłów.
  • W nagraniu podany czas prowadzi do pierwszego przytoczonego słowa także w wersji wpisanej w bibliografii.
  • Krótki cytat i blok mają odsyłacz w miejscu odpowiednim dla swojej formy. Parafraza wskazuje źródło.
  • Otwieram końcowy plik i mogę powtórzyć drogę do użytej publikacji.
  • Po sprawdzeniu pełnej wypowiedzi wiem, które zdanie w rozdziale może się na niej opierać.

Bibliografia

  • American Psychological Association. (2020). Publication manual of the American Psychological Association (7th ed.). DOI 10.1037/0000165-000. Zob. §8.13, §8.23–8.28 oraz §8.29.
  • American Psychological Association. Quotations. APA Style, dział „Citations”, zakres krótkich i blokowych cytatów.
  • American Psychological Association. Direct quotation of material without page numbers. APA Style, przewodnik do §8.28.
  • American Psychological Association. Direct quotation of material with page numbers. APA Style, przewodnik do §8.25–8.27.
  • American Psychological Association. Paraphrases. APA Style, przewodnik do §8.23 i §8.24.
  • American Psychological Association. In-text citation checklist. APA Style, materiały do APA 7.

Najczęstsze pytania

Jaki numer strony podać, gdy czytnik PDF wyświetla inny niż wydawca?

Podaj numer strony użytego wydania, odczytany ze stopki albo z etykiety przypisanej przez wydawcę. Czytnik może osobno liczyć karty pliku, w tym okładkę i spis. Jeśli publikacja nie ma własnych stron, wybierz nazwę sekcji, numer akapitu albo oba oznaczenia.

Od którego miejsca liczyć akapity pod nagłówkiem w APA 7?

Zacznij od pierwszego akapitu właściwej treści po wskazanym nagłówku. Policz kolejne aż do cytatu. Pomijaj menu, reklamy i przejścia do nowego wiersza w tym samym akapicie. Długi nagłówek można skrócić do słów, po których da się go znaleźć, i ująć skrót w cudzysłów.

Jaki czas podać przy cytacie z nagrania w APA 7?

Podaj moment pierwszych przytoczonych słów, np. 4:18, w wersji nagrania opisanej w bibliografii. Koniec możesz zapisać w notatce do odsłuchu. Jeśli cytujesz fragment wycięty z pełnego odcinka, sprawdź czas bezpośrednio w tym klipie.

Czy w cytacie z e-booka można podać Kindle location?

APA 7 zaleca pominąć ten numer w odsyłaczu. Jeśli e-book ma strony przypisane do wydania, podaj numer strony. Bez paginacji użyj rozpoznawalnego nagłówka, numeru akapitu lub ich połączenia.

Czy można zlecić sprawdzenie miejsca cytatu w tekście bez stron lub w nagraniu?

Tak. W formularzu kontaktowym wskaż przytoczone słowa i rodzaj źródła. Dołącz fragment pracy, opis bibliograficzny oraz plik lub adres użytej wersji. Po zapoznaniu się z materiałem można ustalić, czy sprawdzenia wymaga kilka cytatów, czy cały rozdział.

Jak ustalamy cenę i termin?

Wycena zależy od zadania i przekazanego materiału. Najpierw sprawdzamy potrzebny zakres, a następnie podajemy cenę i możliwy termin. Samo wysłanie zapytania nie jest zamówieniem.