U Ciebie podpis jest pod rysunkiem. Promotor otwiera ten sam dokument i widzi go na następnej stronie. Zajrzyj do akapitu tuż nad rysunkiem. Jeśli na drugim ekranie kilka wierszy kończy się gdzie indziej, Word mógł użyć innej odmiany czcionki. Wystarczy jeden dodatkowy wiersz, żeby przesunąć podpis. Ręczny podział strony warto zostawić na później, bo na drugim komputerze może po nim zostać puste miejsce.
Potrzebujesz źródłowego DOCX, utworzonego z niego PDF-u i jednego miejsca, które się zmieniło. W układzie wydruku porównaj końce dwóch wierszy i numer strony. Jeśli różnica pojawia się już w DOCX, sprawdź dostępność rodziny i odmiany czcionki. Jeśli wychodzi dopiero w PDF, zajrzyj do ustawień eksportu i listy czcionek w pliku. Gdy podejrzenie pada na czytnik, otwórz dokładnie ten sam PDF w drugim programie.
Zacznij od miejsca, w którym układ zmienia się po raz pierwszy
Praca ma o stronę więcej, ale dodatkowa strona może być skutkiem zmiany, która zaszła znacznie wcześniej. Zobacz, przy którym rozdziale zaczyna się inna numeracja, i cofnij się o kilka stron. Szukaj po fragmencie, który rozpoznasz niezależnie od układu: unikatowym podpisie rysunku, nagłówku czy przypisie z nazwiskiem. Gdy strony zaczynają się rozjeżdżać, numery przestają pomagać w zlokalizowaniu tego samego akapitu.
Dwa pliki mogą nazywać się identycznie, choć jeden pochodzi z e-maila, a drugi ze wspólnego folderu po kolejnych zmianach. Jeśli masz dostęp do historii wersji, sprawdź datę zapisu. Do porównania przygotuj jedną kopię o jednoznacznej nazwie i udostępnij obu osobom ten sam plik. Dodatkowy akapit albo świeżo zaktualizowany spis wystarczą do przesunięcia stron. W takiej sytuacji najpierw ustal, która wersja zawiera tekst do sprawdzenia.
W Wordzie porównaj dokumenty w układzie wydruku. Widok roboczy lub tekst dopasowany do okna może pokazywać inne granice strony. W obu czytnikach PDF ustaw powiększenie, przy którym litery są czytelne. Programy mogą różnie wygładzać krawędzie i dawać wrażenie, że tekst jest nieco grubszy. Lepszy trop to przeskok wyrazu do kolejnego wiersza, brak kreski nad literą albo zmiana odstępu między podpisem a rysunkiem.
Zrób trzy krótkie porównania
- DOCX na urządzeniu, na którym pracujesz, i DOCX u odbiorcy. Obie osoby powinny widzieć ten sam plik, ten sam fragment i podobny układ wyświetlania. Zapisz nazwę aplikacji. Klasyczny Word i podgląd w przeglądarce to odrębne środowiska. Jeśli DOCX zmienia się u odbiorcy, potrzebujesz próby na jego aplikacji albo na komputerze z porównywalnymi warunkami.
- DOCX i PDF utworzony z niego w ustalonym środowisku. Porównaj miejsce, w którym kończy się wiersz, pozycję podpisu, znaki w przypisie i ostatni wiersz strony. Jeśli DOCX jest poprawny, a pierwszy PDF wychodzi już inaczej, porównuj ścieżki eksportu z tej samej zapisanej wersji, po jednej zmianie.
- Ten sam plik PDF w dwóch czytnikach. Najprościej skopiować go na drugie urządzenie albo pobrać ten sam plik z jednego miejsca. Ponowne utworzenie PDF jest inną próbą. Jeśli tylko jeden czytnik pomija znak albo stosuje inną czcionkę, zanotuj, który to program i na jakich stronach widać różnicę. Przy docelowej kontroli otwórz plik w środowisku wymaganym przez odbiorcę, jeśli je określono.
W każdej próbie zmieniaj jeden warunek. Jeśli pobierzesz nowszy DOCX, uruchomisz inny program i inaczej wyeksportujesz PDF, nie rozpoznasz przyczyny zmiany. Zapisz numer strony, słowo na końcu wiersza i coś, co łatwo odszukać. Przyda się notatka w rodzaju „Rozdział 3, wiersz po nazwie metody kończył się słowem «próby», teraz kończy się słowem «każdej»”. Taki zapis pozwala szybko znaleźć miejsce usterki bez wertowania miniatur.
Rozpoznaj objaw, zanim poprawisz formatowanie
Gdy aplikacja podstawia inną czcionkę, wyrazy mogą się poszerzyć, kursywa wyglądać inaczej, a fragmenty przeskoczyć do kolejnego wiersza. Jeśli zmiana objęła wszystkie akapity tego samego stylu, poszukaj wspólnego ustawienia lub sprawdź dostępność odmiany. Jeśli zniknął jeden znak, a układ się nie ruszył, zacznij od tego znaku lub sposobu wstawienia równania. Jeżeli przesunęła się tylko ilustracja, przyjrzyj się jej zakotwiczeniu i zawijaniu tekstu.
Rozmiar papieru, margines i odstęp po akapicie też mogą przesunąć treść. Jeśli przy granicy rozdziału pojawiła się pusta strona, zobacz poradnik o pustej stronie i podziałach sekcji. Włączenie znaków niedrukowalnych pozwoli zauważyć ręczny podział. Zmiana kroju może też ujawnić ustawienie, które wcześniej nie przeszkadzało, na przykład powiązanie podpisu z kolejnym akapitem. Sprawdź każdy z tych mechanizmów osobno na kopii.
W Wordzie sprawdź rodzinę czcionki, odmianę i konkretne znaki
Kliknij w miejsce, które wygląda inaczej, i spójrz na pole „Czcionka”. Pokazuje ustawienie tekstu. Dostępność tej odmiany u odbiorcy trzeba potwierdzić osobno. Porównaj zwykły tekst, nagłówek, przypis i podpis pod rysunkiem, bo mogą korzystać z różnych stylów. Zanotuj, jeśli zmieniają się wyłącznie pochylone wyrazy, pogrubienia albo fragment w obcym języku.
Rodzina to nazwa czcionki widoczna na liście wyboru. Odmiana określa jej konkretną postać, np. zwykłą, pogrubioną lub kursywę. Na jednym komputerze może być komplet odmian, na drugim tylko wersja zwykła. Jeśli oba systemy pokazują tę samą rodzinę, ustal jeszcze, czy mają potrzebną odmianę i z jakiego źródła ją zainstalowano. Plik o podobnej nazwie może mieć inne parametry, a prawo do jego używania zależy od licencji.
Glif to kształt, jaki czcionka nadaje znakowi. Jeśli w pracy pojawia się „Ź” w podpisie albo grecka litera w równaniu, umieść oba przykłady w próbce. Sprawdź też małe litery z ogonkami i kreskami, minus przy ujemnym wyniku oraz używane indeksy. Przy obcojęzycznych nazwach skopiuj do kopii rzeczywiste znaki z dokumentu. Przypadkowe zdanie z prostymi literami może wyświetlić się poprawnie, choć w rozdziale z wynikami nadal brakuje symbolu.
Jeśli zmieniają się tylko wybrane słowa, sprawdź formatowanie krótkiego odcinka w kopii. Wklejony fragment potrafi zachować ustawienia ze swojej aplikacji, mimo że cały akapit ma właściwy styl. Porównaj styl, odmianę i bezpośrednie formatowanie tych słów. Zmiana czcionki w całym licencjacie objęłaby również spis, stopki, symbole i pola. Przy rozdziałach z kilku plików warto sprawdzić, jak działa scalanie stylów w Wordzie.
Wybierz sposób przekazania czcionki według zadania odbiorcy
Najpierw ustal, co zrobi osoba, której wysyłasz plik. Promotor może komentować w Wordzie, korektor dopisywać tekst, a uczelnia przyjmować osobny PDF. Każdy plik ma wtedy inne zadanie. U odbiorcy edytującego DOCX sprawdzisz dopisywanie nowych znaków. Przy zamkniętym PDF interesuje Cię przede wszystkim to, co rzeczywiście widać na gotowej stronie, oraz wymagania dotyczące tekstu.
Jeżeli odbiorca może zainstalować właściwą odmianę, omówcie jej źródło, licencję i uprawnienia. Komputer uczelniany może na instalację nie pozwalać. Przy pracy nad jednym DOCX rozważ osadzenie czcionki. Jeśli producent go nie dopuszcza albo wytyczne wymagają innej rodziny, możesz ujednolicić style w kopii i sprawdzić nowy skład. W każdym przypadku o przydatności pliku zdecyduje porównanie na stanowisku odbiorcy.
W klasycznym Wordzie dla Windows przejdź przez Plik, Opcje i Zapisz. W części dotyczącej wierności przy udostępnianiu wskaż właściwy dokument, jeśli w oknie widać ich kilka. Włącz osadzanie czcionek, zapisz kopię, zamknij ją i otwórz ponownie. Nazwy i dostępność opcji zależą od wersji. Obsługiwane wydania Worda dla Microsoft 365 na Macu też mogą osadzać czcionki. W tej aplikacji skorzystaj z instrukcji dla swojej wersji [1].
Opcja osadzania wyłącznie użytych znaków ogranicza rozmiar pliku. Gdy odbiorca będzie edytować, lepszym punktem wyjścia jest pełne osadzenie dopuszczonej odmiany. Nadal zależy ono od licencji i obsługi w danej aplikacji. Praktyczna próba to dopisanie słowa z literą, której wcześniej nie było w tej odmianie. Po zapisie i ponownym otwarciu sprawdź, czy nowa litera wygląda tak samo jak pozostałe. Samo odczytanie istniejącego akapitu nie obejmuje tej sytuacji.
Możesz też pominąć typowe czcionki systemowe, żeby zmniejszyć plik, jeśli znasz wyposażenie obu stanowisk. Przy różnych systemach i pracy bez internetu przydaje się sprawdzenie rzeczywistej instalacji. Część czcionek Office pobiera z chmury w określonych konfiguracjach opisanych przez Microsoft [1]. Starszy program, praca offline lub uprawnienia organizacji mogą zmienić dostępność. Najwięcej powie próba na stanowisku, na którym odbiorca zamierza otworzyć dokument.
Uprawnienie do osadzenia ma znaczenie dla obu formatów
Microsoft rozróżnia fonty z zakazem osadzania, osadzalne do podglądu i drukowania, dopuszczone do edycji lub do instalacji w określonych warunkach. Przykładowo możliwość wyświetlenia pracy z osadzoną czcionką nie rozstrzyga, czy odbiorca może swobodnie dodawać znaki i zapisać edytowalną kopię. W Windows Microsoft wskazuje możliwość sprawdzenia informacji o osadzaniu w widoku zainstalowanych czcionek w Panelu sterowania [1]. Odczyt takiej informacji pozwala od razu odróżnić ograniczenie fontu od problemu włączenia niewłaściwej opcji dla dokumentu.
Jeśli font jest narzucony przez uczelnię, zachowaj jej wymaganie w notatce i zapytaj, czy dopuszcza inną odmianę lub inne rozwiązanie. Jeśli font wybrałeś samodzielnie, rozważ rodzinę obsługującą wszystkie potrzebne znaki i pozwalającą na uzgodniony sposób przekazania. Po zmianie porównaj stronę tytułową, nagłówki, przypisy i podpisy, bo różnice w szerokości tekstu mogą wymagać ponownego składu. Dopiero później warto aktualizować numery stron w spisie. Celem jest przywrócenie układu zgodnego z treścią i wytycznymi, a liczba stron z wersji roboczej jest tylko jednym ze wskaźników.
Sprawdź w gotowym PDF, co wyszło z eksportu
Word i PDF zapisują czcionki na różnych etapach. W DOCX zależy Ci na tym, jak wygląda dokument otwarty do pracy. PDF utrwala skład przygotowany przez eksporter, który może wykorzystać dostępną czcionkę, jej podzbiór, zamiennik lub w pewnych ustawieniach obraz tekstu. Jeśli przed eksportem wiersze łamią się inaczej, prawidłowo osadzony PDF może wiernie zachować już zmieniony układ. Dlatego przed utworzeniem pliku obejrzyj źródło.
Najpierw obejrzyj lokalnie otwarty DOCX, z którego robisz eksport. Zapisz go po akceptacji zmian potrzebnych w tej wersji i uwzględnij ustalenia dotyczące komentarzy oraz adiustacji. W klasycznych aplikacjach pakietu Office Microsoft dokumentuje funkcję Zapisz jako lub eksport do PDF, zależnie od wersji. W opcjach można ustawić m.in. strony do publikacji, znaczniki struktury i wariant archiwalny, jeśli program go oferuje [2]. Ustaw wybory zgodnie z wymaganiami odbiorcy. Wybierz jedną procedurę eksportu do prób i zanotuj ją razem z wersją pliku.
Co pokazuje karta Czcionki
W Adobe Acrobat wejdź we właściwości dokumentu. Dokumentacja podaje ścieżki Menu > Właściwości dokumentu > Czcionki w Windows i Plik > Właściwości dokumentu > Czcionki w macOS. Polskie określenia mogą się różnić zależnie od wydania programu. Na karcie odczytasz nazwy użytych czcionek. Przy porównaniu dwóch plików warto zanotować dokładną nazwę PostScript wraz z odmianą, tak jak opisuje to Adobe [3]. Zacznij od czcionki powiązanej z miejscem, w którym zmienił się skład.
Właściwości mogą pokazywać osadzenie całej czcionki albo podzbioru. Podzbiór zawiera znaki potrzebne do istniejącej treści PDF. W gotowej wersji to wystarczy, jeśli wszystkie znaki są poprawne. W pliku edytowalnym ważna jest także możliwość dopisywania nowych znaków. W wykazie PDF może figurować nazwa przypisana w pliku, chociaż czytnik używa zamiennika. Dlatego zestaw listę czcionek z obserwacją konkretnej strony.
Jedna rodzina może pojawić się na liście jako kilka odmian. Wklejony wykres albo załączona strona może dołożyć następną. Jeśli pojedynczy znak wygląda inaczej w wykresie, spróbuj wyeksportować sam wykres z aplikacji źródłowej. Sprawdzisz w ten sposób, czy usterka była widoczna jeszcze przed wstawieniem do Worda. Zachowaj plik źródłowy, dzięki któremu odtworzysz kolejne poprawki, podpis i pełny eksport.
Kiedy obraz tekstu psuje kolejne zadanie
Office opisuje opcję Przedstaw tekst jako mapy bitowe, gdy nie można osadzić czcionek. Przy niedostępnym osadzeniu eksporter może w ten sposób zachować wygląd fragmentu, zapisując go jako obraz. W innym ustawieniu czytnik może sięgnąć po zamiennik [2]. Wyglądająca poprawnie litera w obrazie nie będzie sama w sobie tekstem do zaznaczenia, wyszukania ani odczytania przez czytnik ekranu. Jeśli w wymaganiach jest warstwa tekstowa, spróbuj skopiować i wyszukać także ten fragment, a nie tylko zwykły tekst z innej strony.
Nie wybieraj map bitowych wyłącznie po to, żeby nie porównywać plików. Najpierw wybierz dozwoloną czcionkę lub popraw miejsce, gdzie podstawiono niepożądaną odmianę. Jeśli wytyczne przewidują konkretny format PDF albo określoną wersję PDF/A, posłuż się aktualnym opisem uczelni i sprawdź wynik eksportu. Sama nazwa ustawienia nie świadczy o spełnieniu wszystkich wymagań. Kontrola czcionek jest jednym etapem. W dokumencie sprawdza się też m.in. możliwość wyszukania tekstu, komplet stron i linki albo zakładki, jeśli są potrzebne. Po więcej o warstwie tekstowej zajrzyj do instrukcji sprawdzania tekstu w PDF licencjatu.
Dokumentacja Adobe na temat osadzania i podstawiania omawia m.in. Distiller, czyli konkretne narzędzie i jego opcje [4]. Pomaga zrozumieć, dlaczego warunki przypisane do fontu mogą decydować o wyniku i kiedy tworzy się podzbiór. Menu eksportu Worda może oferować inny zestaw wyborów. W teście zapisz faktycznie użyte narzędzie. „PDF utworzony poleceniem Zapisz jako w klasycznym Wordzie” to informacja, którą da się sprawdzić. „PDF zrobiony z dokumentu” obejmuje też wydruk do PDF lub konwersję wykonaną przez inną aplikację i słabiej nadaje się do odtworzenia wyniku.
Przykład. Skąd wzięła się dodatkowa strona i kwadrat we wzorze
Fikcyjny licencjat ma 34 strony na laptopie A i 35 na komputerze B. Zespół zaczyna od porównania tego samego DOCX i jednego PDF-u z A. Poprawki robi na kopii. „Krój M” to wymyślona rodzina. W prawdziwej pracy o wyborze czcionki decydują wytyczne i licencja. Tutaj przyczyny szukamy w dwóch miejscach: pochylonych słowach w akapicie oraz znaku przy równaniu.
Na stronie 18 po nazwie metody jest akapit z kursywą w trzech zdaniach. Na A jego ostatni wiersz kończy się słowem „uporządkowanie”. Na B po słowie „wstępne” powstaje dodatkowy wiersz. Tuż pod akapitem Word musi utrzymać podpis razem z następnym elementem i przenosi całość niżej. Zespół porównuje tekst, wymiary strony, marginesy i styl podpisu. Wszystkie się zgadzają. W obu środowiskach przy pochyłych słowach w polu Czcionka widnieje Krój M, ale na B zainstalowano tylko odmianę zwykłą.
Ktoś z zespołu zdejmuje kursywę z jednego zdania na kopii. Teraz właśnie to zdanie łamie się tak samo na obu urządzeniach, a pozostałe pochylone fragmenty nadal się różnią. W próbie zmieniono tylko jedno ustawienie. Zespół przywraca kursywę i sprawdza docelowy wariant: dozwoloną instalację odmiany albo jej poprawne osadzenie na próbę. Po udostępnieniu właściwej kursywy łamanie wraca do układu z A. Test z odtworzeniem składu rozstrzyga więcej niż nazwa z paska Worda.
Sprawdź próbę tylko do odczytu i próbę z dopisaniem
W ćwiczeniu licencja dopuszcza edytowalne osadzanie oraz podzbiór znaków. Z A wychodzą dwie kopie. Pierwsza zawiera tylko znaki już użyte, druga ma wyłączone to ograniczenie. Odbiorca otwiera oba pliki kolejno, ogląda badany akapit i zamyka dokumenty bez zapisu. Układ w obu kopiach może już wyglądać tak samo. Na tym etapie sprawdził wyłącznie odczyt istniejącej treści.
Do próby edycji odbiorca wstawia trzy słowa w badanym fragmencie kursywą. W jednym znajduje się „ź”, której wcześniej nie użyto w tekście pisanym tą odmianą. W kopii z podzbiorem aplikacja może wyświetlić tę literę zamiennikiem. W kopii z szerszym osadzeniem sprawdza to samo słowo po zapisaniu i ponownym otwarciu. Najczytelniejszy wynik daje stanowisko bez lokalnie zainstalowanej testowanej odmiany, bo jej obecność mogłaby ukryć brak znaku w kopii.
Przykład nie przewiduje pracy na tej samej kopii jednocześnie. Jedna osoba zapisuje test, druga ocenia wynik. Nie oddajesz pliku z dodatkowymi trzema słowami. Po zaliczeniu testów wracasz do wersji, w której zapisane są tylko zamierzone poprawki. Informacja o tym, której kopii użyto do dopisywania, przyda się w razie rozbieżności po kolejnej wymianie uwag.
Drugi problem zostaje w równaniu obok podpisu
Po przywróceniu kursywy oba urządzenia znów pokazują 34 strony. Pierwszy PDF z B powstał jednak ze starszej kopii i nadal zawiera przesunięty podpis. Lista czcionek pokazuje w nim rodzinę wykorzystaną przez eksporter. Otworzenie tego PDF-u na A zachowa już złożone strony. W nowym eksporcie z poprawionego DOCX podpis jest na miejscu, ale na stronie 27 w indeksie równania zamiast minusa pojawia się mały kwadrat.
W zwykłym tekście minus wyświetla się poprawnie. Zespół otwiera konkretne równanie w DOCX i sprawdza sposób jego zapisu. W tym ćwiczeniu to edytowalny wzór z pojedynczym wklejonym znakiem. Zespół wprowadza znak ponownie w edytorze równań i pilnuje jego znaczenia oraz położenia indeksu. Eksportuje jedną stronę na próbę i w dwóch czytnikach porównuje symbol z tym, który widać w źródle. Dopiero po tej próbie tworzy nowy PDF całości.
Gdyby tu problemem był wykres, edycja jednego symbolu w Wordzie mogłaby nic nie zmienić. Wykres może zawierać tekst, który przychodzi z innego programu, albo obraz z zapisanym wyglądem wersji sprzed aktualizacji. Wtedy test obejmuje plik źródłowy wykresu, zasady używanego eksportu obrazu i ponowne wstawienie po potwierdzeniu. W scenariuszu z równaniem pliki pokazują dwa niezależne skutki: zmieniony układ po zastąpieniu odmiany i kłopot ze znakiem podczas eksportu konkretnego obiektu. Naprawienie jednego nie zastępuje drugiej próby.
Jak rozpoznać gotowy plik
Końcowy DOCX ma ten sam układ kursywy i podpisu na stronie 18 na obu urządzeniach. W nowym PDF na stronie 27 wrócił prawidłowy znak, a indeksy są na swoich miejscach. Tekst nadal da się wyszukać i działają zakładki. Oba pliki mają po 34 strony. Przy innym zadaniu, np. zmianie rodziny narzuconej przez wzór uczelni, liczba stron mogłaby się zmienić. O wyniku decyduje sprawdzony układ, zgodność z wytycznymi i poprawne odwołania.
Zapisz taką notatkę dla siebie: „Na B brakowało kursywy Kroju M. Porównanie trzech wersji wskazało ten sam akapit i jedno przesunięcie. Wybrana wersja zawiera odmianę z dopuszczonym prawem do edytowalnego osadzania. Odbiorca sprawdził nowy znak w kopii testowej. W PDF poprawiliśmy symbol we wzorze w DOCX i utworzyliśmy nowy plik, którego stronę 27 sprawdzono w dwóch czytnikach”. Notatka oddaje, co zostało sprawdzone. Zdanie „naprawiono wszystkie możliwe problemy z fontami” wykraczałoby poza to, co test faktycznie obejmował.
Gdy pierwsza próba nie wyjaśnia problemu
Wszystkie czcionki wyglądają na dostępne, a strona dalej się przesuwa
Zacznij od przypadku, gdy na obu urządzeniach widać tę samą odmianę. Sprawdź, czy aplikacja ma identyczne parametry strony oraz czy otwarłeś plik w tym samym trybie. Zwróć uwagę na to, czy jedna aplikacja nie wprowadziła poprawek automatycznie, np. przy otwieraniu innego formatu albo po aktualizacji pola. Porównaj odstępy przed akapitem, po nim i w obrębie wiersza. Dopiero gdy ustawienia i treść są pewne, zawężaj różnicę do konkretnego komponentu, np. jednego rodzaju listy lub zakotwiczonego rysunku.
Przypadek można uprościć do trzech akapitów. Na kopii zostaw fragment przed zmianą, pierwszy przesunięty akapit i element, który powinien pozostać blisko. W tej próbce łatwiej zobaczyć, czy winna jest wysokość wiersza, odstęp pod tytułem albo zachowanie ilustracji. Zachowaj pola lub style potrzebne do odtworzenia problemu. Jeśli wycięcie sekcji usuwa objaw, zanotuj, że zależy on od kontekstu. Możesz wtedy przekazać na próbę dwie strony zamiast całej pracy albo przeprowadzić test po obu stronach granicy sekcji.
W PDF widać poprawną literę, ale przy kopiowaniu pojawia się inna
PDF może prawidłowo pokazać literę, a przy kopiowaniu podać edytorowi inny znak. Wyświetlanie i odczyt tekstu opierają się na różnych informacjach. Możliwe też, że skopiujesz oczekiwany znak, ale jeden czytnik pokaże go nieprawidłowo. Obejrzyj plik w drugim programie i porównaj skopiowany tekst ze źródłem. To pomaga wskazać miejsce rozbieżności. Pełna kontrola dostępności dokumentu wymaga więcej niż próby na jednym znaku.
Warto zacząć od pojedynczego słowa. Odszukaj wyraz zawierający błędny symbol, sprawdź, czy można go zaznaczyć, a następnie porównaj z tekstem źródłowym. Jeśli Word pokazuje fragment jako obraz, kopiowanie ciągu w PDF może zależeć od tego, czy w pliku jest osobna warstwa tekstu. Takiej warstwy nie zweryfikujesz, patrząc na odcień lub kształt liter. Jeśli materiałem jest wzór, po ewentualnej konwersji nie oceniaj go według wyszukania dowolnej litery. Sprawdź kolejność, pozycję i relacje elementów, które decydują o poprawności zapisu. Najważniejsze przykłady powinny pozostać zgodne z tym, na czym opierasz wnioski.
Brakuje glifu w czcionce lub w tekście jest podobny znak
Po wklejeniu fragmentu z publikacji możesz dostać pozornie ten sam znak o innej funkcji. Odstęp nierozdzielający zmienia sposób łamania wiersza. Kreska w równaniu może wyglądać jak minus, choć oznacza coś innego lub Word traktuje ją jako inny znak. Porównaj ją ze źródłem, zanim zmienisz czcionkę. Przy cytacie skontroluj poprawność zapisu, a przy wzorze także znaczenie i opis oznaczeń.
W próbce z symbolami możesz umieścić kilka zdań i jedno równanie albo nazwę z używanego języka. Przykładowe dane zachowaj w sposób, który pozwala przekazać plik bez ujawniania treści pracy, jeśli nie jest ona potrzebna. Nie testuj wszystkich alfabetów świata. Dwie polskie litery, uczelniany tytuł i kilka specjalnych symboli użytych w tym tekście dają mocniejsze potwierdzenie niż przypadkowy przykładowy akapit bez nietypowych znaków, których wymaga licencjat.
PDF poprawny w podglądzie, wynik druku wygląda inaczej
Gdy problem wychodzi dopiero na kartce, porównaj konkretną stronę z podglądem PDF. Sprawdź rozmiar papieru, dopasowanie do obszaru druku i ustawienia sterownika. Niewielki margines może zostać przycięty, chociaż tekst w pliku jest kompletny. Jeśli różnica dotyczy konkretnego symbolu w dwóch programach, zanotuj ich nazwy i sprawdź osadzenie czcionki. W pierwszym przypadku zacznij od druku, w drugim od odczytu pliku.
Jeśli chodzi o wydruk całej pracy, najpierw wydrukuj wskazaną stronę i stronę z największą koncentracją nietypowych elementów, np. z równaniem i przypisem. Porównaj wyniki w tym samym rozmiarze. Gdy PDF służy wyłącznie do przesłania cyfrowej wersji, nie trzeba uruchamiać druku przez sam fakt pojawienia się opcji. Sprawdź za to, czy w docelowym środowisku się otwiera i spełnia wymagania dotyczące treści oraz formatu. Kontrola oddania licencjatu w APD pomaga potem związać plik z jego poprawną wersją i etapem przekazania.
Zachowaj próbki dla różnych odbiorców
Osoba dopisująca tekst potrzebuje możliwości edycji w ustalonej odmianie i działania pól. Odbiorca końcowego PDF-u potrzebuje kompletnej, zgodnej wersji, a czasem także właściwej warstwy tekstowej lub obsługi technologii pomocniczej. Jeśli na telefonie sprawdzasz skład, przełącz widok na strony. Tryb dostosowany do czytania może przełamać wiersze na nowo.
Wspólne wymagania z różnych etapów mogą wyglądać pozornie sprzecznie. Jeżeli osobna osoba musi dopisać tekst w szablonie, zacznij od sprawdzenia, czy wybrana forma DOCX na to pozwala. Jeśli dział przyjmujący licencjat żąda określonego PDF, później sprawdź go osobno. Przekazanie tego drugiego pliku do wspólnej redakcji mogłoby wywołać kolejne konwersje i ponowny skład. W notatce zapisz, co jest źródłem, co wersją do współpracy, a co gotowym wynikiem. Pozwala to powtórzyć eksport z właściwej treści po kolejnej poprawce.
Skorzystaj z krótkiej karty przed kolejnym eksportem
Wypełnij ją nawet wtedy, gdy problem zajmuje tylko fragment strony. Dzięki niej porównasz dwie obserwacje bez przeszukiwania e-maili. Jeśli da się odtworzyć błąd bez cudzych danych, użyj małej próbki z zastępczym tekstem. Jeśli rozbieżność zależy od ułożenia całej sekcji, zapisz, dlaczego krótki wycinek nie wystarcza do diagnozy.
- Plik źródłowy i jego etap. Nazwa DOCX, urządzenie, aplikacja i informacja, czy zapisano wszystkie zmiany, które mają trafić do kopii.
- Pierwsze miejsce różnicy. Rozdział, pierwsze i ostatnie słowo wskazanego wiersza, podpis albo przypis i strony w obu widokach. Dodaj informację, która cecha pozostała taka sama.
- Ustawienia tekstu. Styl akapitu lub znaku, nazwa rodziny, odmiana oraz opis dostępności po stronie odbiorcy. Sam symbol odnotuj razem z pochodzeniem, np. równanie, ilustracja lub zwykły tekst.
- Warunek testu. Zapisz tylko jedną zmianę w każdej próbie. W osobnych plikach możesz sprawdzić dozwolone osadzenie w DOCX, inny sposób eksportu lub wyświetlenie tego samego PDF w drugim czytniku.
- Wynik po ponownym otwarciu. Otwórz zamkniętą kopię na obu urządzeniach. Gdy odbiorca edytuje, sprawdź również dopisanie znaku i ponowne zapisanie. W PDF odczytaj informacje o czcionkach i obejrzyj wskazane fragmenty.
- Co przekazujesz. Zanotuj dokładną nazwę i format pliku, wersję sprawdzoną na docelowym urządzeniu oraz wymagania, z którymi go porównałeś. Jeśli jedna różnica nadal pozostaje, opisz ją i do kogo zgłosisz pytanie.
Tę kartę można wypełnić bez wchodzenia w decyzje o całym formatowaniu. Jeśli na obu urządzeniach źródłowy plik ma inny ostatni wiersz już w pierwszym rozdziale, ważniejsza jest próba z odmianą i stylem niż wybór dodatkowych opcji PDF. Jeśli dopiero w ostatnim eksporcie rozsypało się równanie, zacznij od strony z równaniem i jego źródła. Jeżeli dokładasz nowe zmiany do treści, jeszcze raz zapisz DOCX i zrób świeży eksport. Porównanie poprzedniego PDF z nowszym plikiem źródłowym ma sens jako kontrola wersji, a nie jako izolowany test czcionek.
Przed wysłaniem otwórz właśnie tę wersję, którą dostanie odbiorca. Obejrzyj stronę tytułową, spis, przypis, podpis i miejsca z nietypowymi znakami. Sprawdź też dłuższą sekcję, jeśli odstępy wpływały na łamanie. Po zmianie liczby stron zaktualizuj wymagające tego odsyłacze i spis, a następnie jeszcze raz otwórz PDF. Notatkę z wcześniejszej próby zachowaj, żeby w razie kolejnej poprawki szybko wrócić do źródła zmiany.
Bibliografia
- Microsoft Support, Zalety osadzania czcionek niestandardowych, instrukcja i zakres osadzania. support.microsoft.com/pl-pl/office/fonts/benefits-of-embedding-custom-fonts
- Microsoft Support, Zapisywanie lub konwertowanie do pliku PDF lub XPS w aplikacjach klasycznych pakietu Office, opcje eksportu do PDF. support.microsoft.com/pl-pl/office/collab-files/save-or-convert-to-pdf-or-xps-in-office-desktop-apps
- Adobe Acrobat Help, Find PostScript font names in Acrobat, instrukcja odczytu nazw. helpx.adobe.com/acrobat/desktop/create-documents/explore-advanced-conversion-settings/find-ps-fonts.html
- Adobe Acrobat Help, Font embedding and substitution in PDFs with Distiller, dokumentacja osadzania, podzbiorów i zastępowania. helpx.adobe.com/acrobat/desktop/create-documents/explore-advanced-conversion-settings/font-handling-distiller.html
Najczęstsze pytania
Dlaczego ten sam plik Worda ma więcej stron na innym komputerze?
Word mógł użyć innej odmiany czcionki i przez to inaczej przełamać wiersze. Porównaj ten sam akapit na obu komputerach, zwłaszcza kursywę i pogrubienia. Jeśli wiersze kończą się tam samo, spójrz na marginesy, rozmiar strony i podziały sekcji.
Czy w DOCX do edycji wystarczy osadzić użyte już znaki?
Jeśli odbiorca dopisze tekst, wybierz szersze osadzenie, o ile pozwalają na nie licencja i aplikacja. Otwórz kopię u odbiorcy, dopisz słowo z nową literą i sprawdź ją po ponownym zapisie.
Gdzie sprawdzić osadzenie czcionek w PDF?
W Adobe Acrobat zajrzyj do karty Czcionki we Właściwościach dokumentu. Zobacz, czy przy danej odmianie jest informacja o osadzeniu całej czcionki albo podzbioru. Potem obejrzyj stronę, na której wystąpił problem.
Co zrobić, gdy w PDF znika tylko jeden symbol?
Najpierw sprawdź, czy w DOCX symbol należy do tekstu, równania czy ilustracji. Porównaj go z PDF-em i wyeksportuj jedną stronę po poprawce. Do kontroli użyj dwóch czytników i porównaj wynik ze źródłem.
Czy można zlecić sprawdzenie czcionek w DOCX i PDF licencjatu?
Tak. Opisz problem w formularzu kontaktowym i wskaż stronę, która zmienia się u odbiorcy. Przygotuj DOCX i PDF z tej samej wersji oraz wymagania uczelni dotyczące czcionki lub formatu. Obejrzenie próbki pomoże ustalić zakres pracy.
Jak ustalamy cenę i termin?
Wycena zależy od zadania i przekazanego materiału. Najpierw sprawdzamy potrzebny zakres, a następnie podajemy cenę i możliwy termin. Samo wysłanie zapytania nie jest zamówieniem.



